فارغ التحصیلان برجسته: دکتر لیشه ان. گرایمز

دکتر لیشه گرایمز سفر خود را در آموزش و پرورش در مدرسه ابتدایی مارتین لوتر کینگ آغاز کرد و چیزی را آغاز کرد که به عشق مادام العمر به یادگیری تبدیل شد. گرایمز در مدرسه راهنمایی جان اف کندی تحصیل کرد و در سال ۲۰۰۲ از دبیرستان توماس آر. پروکتور فارغ التحصیل شد. امروز، او مدیرعامل و بنیانگذار مطب خود، Elevated Minds، است که پس از دریافت عنوان مشاور ملی دارای گواهینامه و مشاور بالینی دارای مجوز، تأسیس شده است. مدارک تحصیلی او شامل بازی درمانگر ثبت شده نیز می‌شود. او همچنین روان درمانگر، سرپرست مورد تأیید هیئت مدیره مریلند، سخنران انگیزشی و جانباز بازنشسته ارتش ایالات متحده است. 

از روزهای حضورش در Utica گریمز دنیا را دیده است. او در سراسر جهان زندگی کرده است و مسیری را که پس از دبیرستان برای خدمت به کشورش در ارتش ایالات متحده ترسیم کرده بود، دنبال کرده است. او چهار بار در نبردها شرکت کرده، دو دوره در افغانستان و دو دوره در عراق خدمت کرده است. در حین خدمت، تحصیلات خود را ادامه داد و سرانجام در مریلند به عنوان آخرین پست و خانه فعلی خود مستقر شد. در آنجا، دکترای خود را در آموزش و نظارت مشاوره به پایان رساند. 

او که در کورن‌هیل بزرگ شده، سال‌های اولیه زندگی حرفه‌ای امروزش را شکل داده است. حتی در آن زمان، مدت‌ها قبل از اینکه این اصطلاح به جریان اصلی تبدیل شود، به سلامت روان علاقه‌مند بود. گریمز گزارش می‌دهد: «بسیاری از اوقات مردم، به خصوص در جوامع سیاه‌پوست و رنگین‌پوست، متوجه نمی‌شوند که وقتی صحبت از سلامت روان می‌شود، فکر می‌کنیم چیزی است که ما را تحت تأثیر قرار نمی‌دهد یا فقط نام آن را نمی‌دانیم. بنابراین مطمئن می‌شویم که آنها اکنون می‌دانند. با آموزش، اطلاعات زیادی را ارائه می‌دهم تا به شکستن انگ پیرامون سلامت روان و ایجاد هوش هیجانی از سنین پایین کمک کنم. جوان‌ترین بیمار من چهار ساله و مسن‌ترین بیمار من ۷۸ ساله است.» 

او به یاد می‌آورد که در نوجوانی در مقاله‌ای در ... Utica آبزرور-دیسپچ، نامزد دریافت جایزه الگوی مثبت. این تقدیر که به داشتن طرز فکر قوی نسبت داده می‌شود، جرقه‌ای در او زد تا به بالاترین سطح دست یابد. «این چیزی است که شما انتخاب می‌کنید صرف نظر از شرایط محیطی‌تان به آن تبدیل شوید. در ۱۵ سالگی، به این موضوع علاقه‌مند شدم که چرا مردم کارهایی را که انجام می‌دهند، انجام می‌دهند.» این سؤالات همیشه پاسخ‌های شادی‌بخشی نداشتند، زیرا او آشکارا زندگی خود را در کودکی فاش می‌کند. «آسیب‌های زیادی وجود داشت. فقط از دست دادن تعداد زیادی از مردم در خشونت با اسلحه. من لزوماً در فقر زندگی نمی‌کردم، اما اگر این منطقی باشد، به اندازه کافی داشتیم و معتقدم که این چیزی بود که من را شکل داد. من کاملاً معتقدم که همینطور است.» Utica و بزرگ شدن در کورن‌هیل. در کنار همه اینها لحظات شادی هم وجود داشت. من تا به امروز بسیار انعطاف‌پذیر هستم، و اگرچه مایه تاسف بود که در سنین پایین با چنین چیزهایی روبرو شدم، اما در واقع به من در کار امروزم با جوامعی که با برخی از همان چیزهایی که من در ۱۴ سالگی با آنها دست و پنجه نرم می‌کردم، دست و پنجه نرم می‌کنند، کمک کرده است. 

ترکیب سلامت روان و سلامت جسمی بخش کلیدی دستورالعمل شخصی و حرفه‌ای او برای پیشرفت است. امروز، او یکی از مالکان باشگاه ورزشی Profusion است. با ترکیب سلامت جسمی و روانی، مشتریان او از بازیکنان NBA و NFL گرفته تا دانش‌آموزان محروم در سن مدرسه را شامل می‌شود. «من توسط فرماندار مریلند مأمور شده‌ام تا در کمیسیون عدالت در سلامت خدمت کنم. ما در تلاشیم تا نژادپرستی را در سیستم پزشکی از بین ببریم، که بر موانع سلامت و دریافت مراقبت‌های پزشکی تأثیر می‌گذارد. این همچنین بخشی از کاری است که من از طریق Elevated Minds و در باشگاه ورزشی خود انجام می‌دهم، جایی که ما بر سلامت کامل تمرکز داریم. ما با بسیاری از دانش‌آموزان ورزشکار در مدارس همکاری می‌کنیم و هر دو مؤلفه سلامت جسمی و روانی را با هم ادغام می‌کنیم تا اطمینان حاصل شود که آنها به طور مداوم به مراقبت‌های سلامت روان با کیفیت دسترسی دارند.» 

او به عنوان یک دانش‌آموز پروکتور، یک ورزشکار سه فصله بود که در رشته‌های تشویق، بسکتبال و دو و میدانی رقابت می‌کرد. مربیان و معلمان او را در مسیر درست نگه می‌داشتند. یکی از معلمان به طور خاص برجسته است. گرایمز می‌گوید: «خانم پاتریشیا اسکاراملا، من او را در کلاس هفتم ملاقات کردم و او وقتی آن روزهای سخت را می‌گذراندم از من حمایت کرد. لازم نبود چیزی بگویم. او فقط می‌دانست و همیشه آنجا بود. وقتی وارد برنامه‌ی پژوهشگران جوان شدم، او مربی من شد. او تأثیر زیادی روی من گذاشت. او فقط درک می‌کرد و هرگز قضاوت نمی‌کرد. لازم نبود زیاد حرف بزنی. می‌توانستی فقط پیش او بروی و در سکوت بنشینی. او می‌دانست چه زمانی چیزی اشتباه است و همیشه حضور داشت. من او را به خاطر این تحسین می‌کنم. من هنوز هم امروز با او در ارتباط هستم. وقتی به خانه می‌روم، با او تماس می‌گیرم و برای ناهار می‌رویم. من بیش از 20 سال است که از مدرسه بیرون آمده‌ام و هنوز هم درست مثل اولین باری که در کلاس هفتم با هم آشنا شدیم، با او در ارتباط هستم.» 

امروزه، ماموریت او شامل گسترش دامنه‌ی نفوذش با دسترسی به افراد بیشتر از طریق نوشته‌هایش است. او در مدارس برای معلمان، دانش‌آموزان و والدین خدمات ارائه می‌دهد. او همچنین مشغول تهیه‌ی کتاب‌های کار سلامت روان است. پس از درخواست‌های مکرر همکارانش، او با انتشار مستقل آثارش در آمازون، روند کار خود را حتی قابل دسترس‌تر کرد. گرایمز می‌گوید: «امسال سالی بود که کاملاً وارد عرصه‌ی نویسندگی شدم. مقالات تحقیقاتی مختلفی دارم، اما کاملاً وارد عرصه‌ی نویسندگی و نویسنده شدن شدم. در مجموع ۱۱ کتاب منتشر کرده‌ام، در ده کتاب نویسنده‌ی انفرادی و در آخرین کتاب نویسنده‌ی همکار هستم. با این کار، من همچنین به یک شرکت انتشاراتی تبدیل شدم. من تمام آثار خودم را می‌نویسم، ویرایش می‌کنم و منتشر می‌کنم.» فرآیندی که با سختی‌ها و مصائب همراه بوده است. او امیدوار است از طریق چتر انتشاراتی تازه تأسیس خود به دیگران کمک کند تا آثار خود را به اشتراک بگذارند و به تلاش‌های خود برای رفع نیازهای جامعه ادامه دهد. گرایمز می‌گوید: «من نیمه‌شب از خواب بیدار می‌شوم و می‌نویسم. گاهی اوقات از تجربیات دوران کودکی‌ام، تجربه‌ی نظامی‌ام یا صرفاً زندگی به طور کلی است. این چیزی است که به من الهام می‌بخشد.» 

گرایمز با افتخاراتش پیشتاز نیست، اما از دوران دبیرستانش در پروکتور افتخارات زیادی کسب کرده است. او به شدت در انجمن مشاوره آمریکا مشارکت دارد و در کمیته اجرایی شعبه مریلند، انجمن آلفا کاپا آلفا سوروریتی، خدمت می‌کند و همچنین در سازمان‌های بهداشت روان در سطح ملی و جهانی سمت‌هایی دارد. او توسط فوربس، نیویورک ژورنال، بیزینس اینسایدر، مجله دیستراکتور و "Who's Who؟" در سال 2023 در حوزه خود مورد تقدیر قرار گرفته است. 

وقتی از او پرسیده شد که امروز چه توصیه‌ای به دانش‌آموزان پروکتور دارد، بدون لحظه‌ای تردید تأکید کرد که اشتباهات شما را تعریف نمی‌کنند. گرایمز می‌گوید: «شرایط شما آینده‌تان را تعیین نمی‌کند. من به عنوان کسی که یک بار در کلاس هشتم به دلیل دعوا اخراج شدم، می‌گویم، اگرچه من دعوا را شروع نکردم، اما در نهایت اخراج شدم. با این حال، معلمانی داشتم که می‌دانستند این شخصیت من نیست و توانستم برگردم. آن می‌توانست پایان من باشد. مردم مرا به خاطر آن حادثه قضاوت کردند. اما امروز من اینجا هستم، یک پزشک، که از بسیاری جهات تأثیرگذار هستم. اینکه چگونه شروع می‌کنید، نحوه پایان شما نیست. اجازه ندهید شرایط فعلی‌تان آینده‌تان را تعیین کند. شما تصمیم می‌گیرید که می‌خواهید چه کسی شوید.»