ساندرو سهیچ Utica سفر تقریباً قبل از شروع به پایان رسید. او به عنوان یک نوجوان بوسنیایی در یک شهرستان جنگزده، پدرش را در اردوگاه کار اجباری بازداشت کرد و مادرش قصد فرار به آلمان را داشت. وقتی ویزای آلمان خانواده سِهیک منقضی شد، آنها مجبور شدند به دنبال مکانی برای اسکان مجدد بگردند.
تماس تلفنی که همه چیز را تغییر داد از کنسولگری ایالات متحده بود، و به همراه آن، امید.
ساندرو اطلاعات کمی در مورد ایالات متحده داشت، فراتر از آنچه در فیلمهای هالیوود دیده بود، و انگلیسی هم صحبت نمیکرد. در سال ۱۹۹۵، او هر آنچه را که میدانست با وعده امنیت، آزادی و فرصت، به لطف ... پشت سر گذاشت. Utica مرکز پناهندگان، که خانوادهاش را تحت حمایت مالی خود قرار داده بود.
ساندرو نمیتوانست « » را تلفظ کند. Utica «اما او فوراً آن را روی نقشه پیدا کرد، با این فرض که حومه شهر نیویورک است. وقتی خانوادهاش در ۲۸ آگوست رسیدند، درست قبل از شروع مدرسه خبردار شدند که پدرش به سلامت از بوسنی خارج شده و به زودی در شهر جدیدشان به آنها ملحق خواهد شد. ساندرو با وجود تمام سختیهایی که کشیده بود، نگران جا افتادن در جمع بود، اینکه آیا همکلاسیهایش حرفهایش را مسخره میکنند یا اینکه در مسیر اتوبوس به دبیرستان پروکتور گم میشود.
ورود به Utica ساندرو که در کلاس دهم در ناحیه مدرسه شهر مشغول به تحصیل بود، به وضوح دوران معلمی زبان انگلیسی خود را به عنوان زبان دوم به یاد میآورد. صبح بارانی بود که او و برادرش برای اولین بار وارد مدرسه پروکتور شدند، در حالی که سفری پرماجرا را پشت سر گذاشته بودند که اکثر بچهها نمیتوانستند آن را درک کنند. این ترس زمانی شروع به از بین رفتن کرد که ساندرو با خانم کنستاتین و بعداً خانم بارتلت آشنا شد، کسانی که بلافاصله شروع به کمک به برادران سهیک در یادگیری زبان انگلیسی کردند. چه در این لحظه و چه در سالهای بعد، این تجربه آینده ساندرو را شکل داد. او بعدها خودش معلم دبیرستان شد و به جامعهای که به ساختن پایههایش کمک کرده بود، خدمت کرد.
امروز، ساندرو سهیچ یک رهبر اجتماعی و از بنیانگذاران BACA است. BACA یک سازمان غیرانتفاعی است که به ترویج و توانمندسازی میراث و وحدت بوسنیایی-آمریکایی در ... متعهد است. Utica از طریق آموزش، تعامل فرهنگی و مشارکت فعال در جامعه. از نظر حرفهای، او معلم آموزش از راه دور برای مطالعات اجتماعی و روانشناسی است. برخی از ارزشمندترین داراییهای او نامههای دانشآموزان است که در دفترش قاب شدهاند، گواهی واقعی بر اشتیاق او به تدریس. ساندرو اکنون از طریق آموزش از راه دور در OHM BOCES به دانشآموزان در مناطق مختلف مدرسه دسترسی دارد.
سهیچ گفت: «هر از گاهی به پروکتور میروم و همیشه این حس نوستالژی را دارم. این کلاس درس و آن کلاسی که در آن نشسته بودم را به یاد میآورم. دوست دارم در باشگاه به پیست بروم. عکسهای زیادی از دانشآموزان و ورزشکاران وجود دارد و وقتی افراد را میشناسم، از اینکه این ارتباط با فارغالتحصیلان را دارم، احساس خوبی دارم.»
اگرچه ساندرو خودش را یک ورزشکار طبیعی نمیداند، اما میگوید به بازی در تیم فوتبال پروکتور در کنار ویل اسمیت، مدافع کناری برجسته NFL و همدورهایاش، افتخار میکند. او همچنین مربی والتر سویج را به عنوان یکی از تأثیرگذارترین افراد در دوران دبیرستانش به یاد میآورد. ساندرو با قدی حدود ۱.۸۵ متر، تقریباً همه مربیان ساندرو را تشویق میکردند که به تیم آنها بپیوندد. وقتی ساندرو تصمیم گرفت فوتبال بازی کند، با کفشهای تنیس تمرین میکرد، زیرا کفشهای تنیس سایز ۱۳ به راحتی پیدا نمیشد و پول کمی هم داشت. یک روز، مربی سویج او را با یک جفت کفش تنیس نو غافلگیر کرد. سهریک از او پرسید که چقدر بدهی دارد و سویج از پرداخت آن خودداری کرد.
سهیچ گفت: «هرگز آن را فراموش نخواهم کرد. او به من گفت، 'نگران آن نباش.' من مدام میپرسیدم چقدر بدهکارم، و او همچنان هیچ پولی نمیگرفت. این را تا آخر عمرم به یاد خواهم داشت.» ساندرو با فروتنی میگوید و توضیح میدهد که حتی بازیکن درجه یکی هم نبوده است. او از ورزش و رفاقت بیشتر از رقابت لذت میبرد. او با لبخند به یاد میآورد: «من در تیم فوتبال بودم، اما آیا خوب بودم؟ نه. من برای تمرین آمده بودم. سخت کار کردم و مربی ساویج به من آموزش داد و قویتر شدم. دوران خوشی بود.»
امروز، برخی از دانشآموزان او فرزندان همکلاسیهای سابقش هستند، لحظهای که او عمیقاً از آن قدردانی میکند وقتی به آنها میگوید: «من پدرتان را میشناختم، ما با هم به پروکتور میرفتیم.»
وقتی از او پرسیده شد که چه توصیهای به دانشجویان فعلی دانشگاه کالیفرنیا، سن دیگو، دارد، با اینکه در سال ۱۹۹۸ فارغالتحصیل شده، هنوز هم با حسرت به درک خرد و دانش خود اشاره میکند. «کاش میتوانستم حداقل برای یک روز به عقب برگردم و دوباره دانشجو شوم. وقتی آنجا هستید متوجه این موضوع نمیشوید، اما دبیرستان بهترین دوران زندگی شماست. از آن نهایت استفاده را ببرید و لذت ببرید.»
ساندرو که در تمام طول عمرش در حال یادگیری بوده، رئیس جمهور اولیسس اس. گرانت را به عنوان قهرمان حقوق مدنی تحسین میکند. پس از فارغالتحصیلی از دانشگاه پروکتور، به کالج محلی موهاک ولی رفت و در آنجا علوم انسانی و مطالعات اجتماعی خواند. او بعداً مدرک علوم سیاسی خود را از ... Utica دانشگاه، و پس از آن مدرک کارشناسی ارشد در رشته آموزش. او تحصیلات خود را با ادامه تحصیل در مقطع دکترا در رشته برنامه درسی و آموزش از طریق یک برنامه آنلاین در دانشگاه ملی ادامه داد. ساندرو همچنین مدرک کارشناسی ارشد دوم خود را در رشته جامعه شناسی از دانشگاه گرند کنیون اخذ کرد.
ساندرو در حالی که نام معلمهای زیادی را از زبانش میشنود، توضیح میدهد که معلمهایش در پروکتور مثل والدین دومشان بودند. آنجا بود که عشق او به Utica شکوفا شد، و امروز او هنوز در شهری که به او پناه داده بود زندگی میکند، و توضیح میدهد که کشش لازم برای نقل مکان را احساس نمیکند و اینکه Utica خانهی ابدی اوست.
ساندرو خارج از کلاس درس، همچنان در جامعه فعال است. او جوانان بوسنیایی را راهنمایی میکند، به عنوان عضو هیئت مدیره باشگاه اولمستد سیتی فعالیت میکند و داوطلبانه با بازیکنان ... Utica توضیح میدهد: «سخت نیست.» ساندرو با اعمالش همچنان به دیگران کمک میکند و هرگز فراموش نمیکند که از کجا آمده است. مهربانیای که ساندرو دریافت کرد Utica شخصیت او را شکل داد و امروز او با سخاوتش زندگی میکند و به دیگران نشان میدهد که زندگی همراه با قدردانی چه در کلاس درس و چه در جامعه به چه معناست.