آنجلو دی‌جورجیو، کارآفرین، از شکست نمی‌ترسد. او به عنوان فارغ‌التحصیل دبیرستان توماس آر. پروکتور در سال ۲۰۱۹، زندگی را با شجاعت و اشتیاق می‌گذراند. دی‌جورجیو کاملاً درگیر سرمایه‌گذاری جدید خود است: یک فروشگاه فیزیکی تازه افتتاح شده به نام Handshake Antiques.
او که پس از فارغ‌التحصیلی در شیکاگو، ایلینوی و بوستون، ماساچوست، به دنبال تحصیلات عالی در پردیس کالج کلمبیا شیکاگو و حرفه بازیگری بود، هنگامی که جهان به سمت آزمون‌های مجازی تغییر مسیر داد، به خانه بازگشت. یک نکته مثبت از همه‌گیری به این معنی بود که او می‌تواند اشتیاق خود به عتیقه‌جات را به یک کسب و کار در دره موهاک تبدیل کند و همزمان آثار خود را به صورت دیجیتالی برای فرصت‌های کمدی ارسال کند. او که در ایستگاه رادیویی محلی WIBX کار کرده است، به طور طبیعی در مقابل میکروفون قرار می‌گیرد، چیزی که او آن را به بزرگ شدن به عنوان یک دانشجوی بسیار درگیر در جامعه هنری در پروکتور نسبت می‌دهد.
دی‌جورجیو با نگاهی به تجربیات دبیرستانش، به سرعت به مجموعه‌ای از خاطرات مثبت فراوان اشاره می‌کند. دی‌جورجیو با خوشرویی می‌گوید: «از بودن در آنجا خوشحال بودم و عاشق رفتن به مدرسه هر روز بودم. عاشق این بودم که کمی دردسر درست کنم. من در کلاسم رتبه ۱۲۱ را کسب کردم. خواهرهایم رتبه‌های سوم و نهم را داشتند و من رتبه ۱۲۱ را. اما من از همه بیشتر خوش گذراندم، بنابراین این تنها چیزی است که به حساب می‌آید. در جشن فارغ‌التحصیلی‌ام معلم‌های زیادی داشتم!»
دی‌جورجیو روی یک کاناپه با روکش چرم کنیاک نشسته و کاملاً در خانه‌اش است، روحی قدیمی در میان مجموعه‌ای از آثار هنری و عتیقه‌جات که همچون ضیافتی برای چشم‌ها عمل می‌کند. «من در سال ۲۰۲۵، ۲۴ ملک را برای فروش گذاشتم و بعد دیدم که این ساختمان برای اجاره گذاشته شده است. به نظر جای خوبی می‌آمد. نمای پنجره‌اش را دوست داشتم. احساس کردم پتانسیل خوبی دارد، بنابراین همین الان دست به کار شدم و این کار را کردم.» با ورود و خروج مشتریان به فروشگاه تازه افتتاح شده، سلام و احوالپرسی گرم بین دی‌جورجیو و مشتریان باعث می‌شود فکر کنید این فروشگاه سابقه‌ای طولانی در خیابان جنسی دارد. در عوض، این حمایت جامعه زادگاهش است، همان حمایتی که از دوران دانش‌آموزی‌اش در دبستان آلبانی، مدرسه راهنمایی جان اف کندی و پروکتور از او وجود داشته است.
«وقتی برای مدارس بوستون درخواست می‌دادم، باید یک درخواست ویدیویی می‌فرستادم. ویدیوی من بخش مهمی از پذیرش من بود و یک کمدی مدرسه‌ای بود که من تدوینش را انجام داده بودم. تعدادی معلم در مدرسه داشتم که در فیلمبرداری و ضبط آن به من کمک کردند و همه آنها هم در آن حضور داشتند. احتمالاً 20 مربی در آن بودند و فقط حدود پنج نفر از آنها در یک کلاس به من درس می‌دادند. آنها خیلی مایل بودند که بخشی از آن باشند و می‌گفتند: «هر چیزی که او نیاز داشته باشد، ما کمک خواهیم کرد.» در طول یک هفته، من از چیزهایی فیلم می‌گرفتم و فیلمنامه‌ها را به آنها می‌دادم. بنابراین واقعاً و واقعاً همه چیز (خب، نه همه چیز، اما 95٪ از همه چیز) به خاطر حمایتی بوده که پروکتور از من کرد.» دی‌جورجیو می‌گوید.
وقتی از دی‌جورجیو در مورد معلمانی که تأثیر ماندگاری بر او گذاشته‌اند سوال می‌شود، به راحتی می‌توان فهمید که چرا نمی‌تواند فقط یک نفر را نام ببرد. با این حال، یک دوره آموزشی با سازهای مختلف توسط مربی وقت گروه موسیقی‌اش، الکسیوس ورونکا، باعث شد تا او با Townsquare Media ارتباط برقرار کند، که سپس رابطه‌ای با یک مجری رادیویی و در نهایت یک پیشنهاد کارآموزی ایجاد کرد. این ابتکار سال اول دانشگاه، تأثیر بسیار زیادی بر دانش‌آموز جوان آن زمان داشت، به طوری که او خود را در خانه و در مقابل تماشاگران یافت.
با قدم زدن در فروشگاه عتیقه‌جات هندشیک (Handshake Antiques)، می‌توانید ادای احترام به یادگاری‌های محلی را ببینید: یک موزه زنده منحصر به فرد که در آن اشیاء برای مدتی باقی می‌مانند و سپس به خانه جدیدی منتقل می‌شوند. «من عاشق این هستم» Utica من همیشه به مردم می‌گویم: اگر تحصیلاتی که در ... گرفتم نبود، من اینی که هستم نبودم. Utica دی‌جورجیو می‌گوید: «منطقه آموزشی شهر و حمایت بی‌نظیر همه مربیان. واقعاً خیلی لذت‌بخش بود. یادم می‌آید وقتی سال آخر بودم به دانش‌آموزان سال پایین‌تر می‌گفتم: «شما از پس خودتان برمی‌آیید. اگر با بدخلقی وارد شوید و به نگهبان سلام نکنید، تجربه خوبی نخواهید داشت. به همین سادگی، مثلاً به نظافتچی‌ها سلام کنید.»
او استعداد ذاتی برای پیدا کردن دوست در هر کجا که می‌رود دارد، ویژگی‌ای که مطمئناً تنظیمات پیش‌فرض کارخانه اوست. «من در بوستون با ده‌ها دوست از کالیفرنیا به مدرسه رفتم. آنها تحصیلات کاملاً متفاوتی داشتند. آنها به فارغ‌التحصیلی من از ... حسادت می‌کردند.» Utica بگو چی می‌خوای در موردش Utica اما کلی خوبی هم هست. کلی خوبی هست، مخصوصاً در دبیرستان پروکتور. اگر هر روز صبح با این فکر وارد شوید که از آنجا متنفرید و نمی‌خواهید آنجا باشید، این به واقعیت تبدیل خواهد شد. در آخرین روز کاری‌ام در برنامه صبحگاهی تلویزیون مدرسه، گفتم: «فقط همان تغییری باشید که می‌خواهید ببینید.»
به نظر می‌رسد این یک پیشگویی خود-کامبخش باشد، زیرا یکی از چیزهایی که او احساس می‌کند جامعه از دست داده، فضای جدیدی بود، درست مانند فضایی که او ایجاد کرده است، جایی که عتیقه‌جات بتوانند در دسترس و محلی باشند. این کارآفرین جوان، بوتیکی با دکوراسیون منحصر به فرد، دیوارها را تخریب کرده و کف‌ها را بازسازی کرده است تا با شعار «سهام حاصل از کار» چشم‌انداز خود را به ثمر برساند. اولین آشنایی دی‌جورجیو با عتیقه‌جات از طریق کن شچسنیاک، دستیار مدیر پروکتور و یک کلکسیونر مشتاق، صورت گرفت. «بنابراین، واقعاً، هر جنبه‌ای از حرفه من - بازیگری، هنر و تجارت عتیقه‌جات - به نوعی با دبیرستان پروکتور در ... پرورش یافته است.» Utica منطقه آموزشی شهر. من عاشق همه چیزهای قدیمی هستم. بسیاری از سلیقه‌های من، از نظر کمدی، تحت تأثیر دوران گذشته نیز هستند. چیزهای زیادی وجود دارند که در کنار هم وجود دارند. وقتی به مدرسه می‌رفتم، دوستانم که در مورد کمدی صحبت می‌کردند، افراد بسیار معاصر را نام می‌بردند و من، مثلاً، فیلیس دیلر را نام می‌بردم. مردم می‌گفتند: "چرا این یارو فیلیس دیلر را به عنوان کسی که واقعاً دوست دارد، معرفی می‌کند؟"
عشق او به همه چیزهای قدیمی برای حلقه دوستانش مزایایی داشت. «من عاشق صفحه‌های وینیل هستم. این یکی از چیزهایی است که باعث شد این فروشگاه راه بیفتد. من بیش از ۳۰۰۰ صفحه دارم. همه آنها چاپ اول هستند، همه در روکش‌های پلاستیکی و به ترتیب حروف الفبا.» سپس دی‌جورجیو به تحسین دکوراسیون اواسط قرن بیستم روی آورد. وقتی با یک فروشگاه U-Haul به شیکاگو نقل مکان کرد، آنجا پر از مبلمان قدیمی و عتیقه بود که نمی‌توانست آنها را رها کند. او با خنده به یاد می‌آورد: «پدر و مادرم از همه چیز چشم‌پوشی می‌کردند و فکر می‌کردند برایشان بی‌معنی است.»
امروز، پدر و مادرش برگشته‌اند و از اینکه اشتیاق او به یک کسب و کار کوچک تبدیل شده، خوشحالند. او با رویکرد «سخت کار کن و سخت تفریح کن»، از معرفی تکه‌های کوچکی از گذشته به همسالانش لذت می‌برد. در دانشگاه، او یک کوکتل (مثل منهتن یا کازمو) درست می‌کرد که در ظروف شیشه‌ای مناسب سرو می‌شد و دوستانش فوراً عاشق آن می‌شدند و تا پایان یک شب، طرفداران جدیدی برای سبک آرت دکو ایجاد می‌کردند.
یکی از بزرگترین دستاوردهای حرفه‌ای او تا به امروز، عضویت در «شهر دوم» در شیکاگو، یک موسسه کمدی افسانه‌ای، بوده است. رئیس سابق او، بیل کیلر، شخصیت رادیویی، با همکاری دی‌جورجیو در رسانه‌ها، او را به خوبی می‌شناخت. او می‌گوید: «بیل می‌گوید من تنها بازیگر در حال تقلا هستم که تقلا نمی‌کند، چون علایق بسیار دیگری دارم و چیزهای زیادی وجود دارد که زندگی‌ام را پر می‌کند، و من هم همینطور است. دوستانی دارم که در شهر نیویورک کار می‌کنند و بدبخت هستند. من اینجا هستم، با لبخندی بر لب، چند عتیقه قدیمی می‌فروشم و هر روز با خوشحالی به سر کار می‌روم.»
با انگیزه یک کارآفرین کسب و کار کوچک و شوخ طبعی در جیبش، مطمئنیم که این فارغ التحصیل پروکتور شایسته است که هم روی صحنه و هم در خانه‌اش در دره موهاک، در کانون توجه قرار گیرد.